Bir hırçın rüzgardı herşeyimi götüren, onu benden yanı sıra beni benden aldı. Kırık döküğüm bir köşelerde, tıpkı eskisi gibi yani geçen yıl olduğu gibi yarınımı düşlüyorum. Kısacası bir kapıdan adım atarken yüzümdeki tebessümü hayal ediyorum. Geçmişe dönüp bakıyorum, üç yıl geçmiş ayrılalı sanki bir intiharın arefesindeyim. Bazen hayatımı bırakmayan tesadüfler son aylarda benim peşimi bıraktı. ……
O durumdayım harbiden şuanda, herkesi kısacası hayatı cephe aldım. Böyle bir şey olabilir mi ya ? Artık babamı ve abimi yok sayıyorum, bu yaşta üzerlerine bir çizik attım. İlerleyen zamanlarda hele bir fırsatım olsun herşeyi bırakıp gidiyorum buralardan. Olmuyor yahu, beni anlayan bir Allah’ın kulu yok. Bende mi var diyorum hata bakıyorum yok, ara tara bulamıyorum herkes kendi keyfinde ya. ……
Geçen yıl bu zamanlar ara sıra içimi döküyordum, bana göre burada tozlu olan sayfalara. Bitmiş ve kırık bir insanın duygularını karalamaya çalışıyordum, edebiyat yapamasam da kendimi açıkca anlatıyorudum. Her şey bitmişti o sıralar; biteli de iki yıl bu sene ise üç yıl oldu. Bugüne bakarsam belki yeniden başlama umudu var, acaba yeniden mi başlayacak bilmiyorum. Onda bir istek gördüm ama ben şuanda bir şey hissetmiyorum çünkü o kadar yıl geçti aradan. ……
Yarım kalan bir hikayeydi, peki niyeydi ? Anlatan son nefesini mi verdi, yoksa içindeki rolleri oynayanlar mı ortadan kaybolmuştu ? Acaba yarım kalmasına biir sebep bir engel var mıydı ? Bilmiyorum her şey yarım kaldı, elimde ise yokluktan başka bir şey yok. Bir köşedeyim yarınımı düşünüyorum, o hikayenin yarım yaşanmışından ise aklımda pek fazla bir şey kalmadı. Sadece bir kaç şey var, onlar da hayal meyal aklımda.
Biliyorum bir kapı var, açılması beklenen ve bir gün o kapıyı ben açacağım. Hızlıca değil yavaş yavaş aralayacağım o kapıyı ve ardından gülen yüzler bana bakacak. Sakin ve huzur dolu bir odanın içine gireceğim. Geçmiş beni unutacak ben de adam gibi yaşayamadığım çocukluğumu unutacağım. Sahi ya bir çocukluğum var mıydı ? Bilmiyorum, dedim ya çocukluğumu yaşayamadım. Köyden bir kış geliyor aklıma yanı sıra hastalığım ve orada olmayan bir yokluk… Sahi ya o kışın ortasında hasta halimle ne arıyordum orada ? ……
Sürekli yaşıyoruz, şu hayatın tadını her geçen gün daha iyi alıyoruz ve sürekli kendimize bir sonuç çıkarıyoruz. Ardında ise hayatı bir şeylere benzetiyoruz bu bazılarında sürekli bir sanata dönüşmüştür. En basitinden örnek vermek gerekirse yeğen sözüyle hemen atılan ve hayat hakkında örneklemeler yapan Ramiz Dayı aklıma geliyor. Ara sıra benim de hayatı bir şeylere benzettiğim anlar hiç yok değil. Bugün aklıma takıldı sonrasında dedim; hayat çay taşımaya benzer eğer önüne bakarsan çayları dökersin. İşte bu söz geldi aklıma resimde yer alan çay ile ne alaka diye sorarsanız cevabını verdim. ……
